Survival Kettle w Normandii śladami gen. Maczka

Pan Paweł wraz z grupą harcerzy biwakowali przez dwa tygodnie w Normandii na wzgórzu 262, zwanym "Maczugą", gdzie kilkadziesiąt lat wczesniej rozpoczęła swój szlak wojenny 1 Dywizja Pancerna gen. Maczka. Pełne wzruszeń spotkania weteranów z mieszkańcami pozostały na długo w sercach i pamięci. 
Podczas pobytu zainteresowani brali udział w wycieczkach po terenach wyzwalanych przez naszą dywizję, oraz uczestniczyli w rekonstrukcjach batalistycznych. Osobistą opiekę nad radiostacją objął osobiście pan Paweł.

Kuchenka turystyczna SK sprawdziła się podczas pobytu, szczególnie podczas pierwszego dnia w trakcie rozbijania obozowiska i w trakcie "odpoczynku kuchni" polowej.

Publikujemy fragmenty korespondencji, która naszym zdaniem zasługuje na przedstawienie szerszemu gronu, ze względu na swoje walory intelektualne i poznawcze.

"Generalnie warunki obozowego pobytu były typowo harcerskie. Nie można tego zaliczyć do jakichś survivalowych wypraw. Namioty i tyle. W nocy trochę chłodno, zimna woda "z rury" do mycia. Aby nie hartować się ekstremalnie, mieliśmy kilka razy załatwiony natrysk w szatni sali gimnastycznej gimnazjum w miejscowości Trun, gdzie woda była cieplutka. Mimo to jeśli zaszła potrzeba, na "Maczudze" trzeba było zadowolić się zimną wodą. I ta zimna woda nie powstrzymała dziewczyn, by od rana na przykład myć włosy "pod kranem". Jak o mnie chodzi, to mogę powiedzieć, że goliłem się co rano "według kompasu", albo "z pamięci". Według kompasu - to mój stary wypróbowany sposób. Chyba tylko raz zdarzyło mi się zabrać przed laty na wyjazd regularne lusterko, jednak na wypady w teren zdecydowanie zabieram kompas. A w kompasie jest niewielkie lusterko i to wystarczy! Harcerze i harcerki z początku trochę popatrywali na mnie ze zdziwieniem, ale dość szybko złapali w czym rzecz. Inną polową formą zastępczego lusterka może być odbicie w wygaszonym ekranie smartfona, lub jeśli ktoś ma kamerkę po stronie ekranu, to już w ogóle ma przekaz "live". Pewnie Pana ubawiłem tym kompasem!? Kto z młodych zabiera ze sobą gdzieś kompas? Teraz są nawigacje, tablety, internety ...  Ja jestem "stara gwardia" i wiele rzeczy robię "po staremu". Wiem, że świat poszedł technologicznie do przodu i jest wiele wynalazków ułatwiających życie, ale ... Niech Pan powie do ilu swoich znajomych zna Pan na pamięć numer telefonu? Zastanawiał się Pan  w jakiej sytuacji znalazł by się obecny nastolatek, gdyby "odłączyć go od internetu", zabrać mu telefon i wysadzić jakieś 100 km od domu na polnej drodze? Będzie zupełnie zagubiony. Bez większej wiedzy w głowie, bez umiejętności "nawigacji" bez "nawigacji" którą miał w telefonie. Mało kto zastanawia się, jak te wynalazki (ułatwiające nam życie) oduczają nas samodzielnego myślenia! A takie myślenie to przecież podstawa "survivalu". Trzeba znać podstawowe zasady, mieć je we własnej pamięci, by móc z nich skorzystać.

Napisałem przed chwilą o sobie "stara gwardia", ale naprawdę "chłopami na schwał" są ci wszyscy weterani jakich mieliśmy możliwość jeszcze spotkać na "Maczudze" i im podobni. Za młodu byli niesamowici, przechodząc przez piekło tych walk. Później musieli sobie życie zorganizować od nowa, w nowych miejscach, bo Ojczyzna za bardzo ich nie kochała. Alianci też nie rozpieszczali. Teraz mając te lata jakie mają (choć niektórzy troszkę przygaśli ze względu na stan zdrowia) to jednak wielu z nich ma w sobie tę "iskrę". Łapią dowcip w lot, są rzutcy. Bardzo dobrze "łapią" kontakt z rozmówcą i rozszyfrowują go w mig. Po kilku wymienionych słowach, już wiedzą z kim mają do czynienia i czy jest im z tym kimś "po drodze", lub też, że w ogóle nie ma o czym gadać. Bystrzaki i tyle! A jak jeszcze okazuje się, że taki jeden czy drugi "dziadek" zawadiaka  pisze się na skok ze spadochronem - ot, bo jest taki fajny jubileusz! (tu mam na myśli weteranów z 1 SBS gen. Sosabowskiego) to już w ogóle mega szacunek! Gdzie nam do nich? Nie przeskoczymy!"

 

fot. 100 PDH - www.100pdh.pl